[ official website ]
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
"Zaovdeilizaponeti" (zbirka pesama + CD) Godina izdanja: 2001. Autorsko izdanje >> Sadržaj CD-a >> Recenzija (bARS) NIKOLA VRANJKOVIĆ, rođen 1970. godine u Beogradu, gdje je ....... ....... ...... i .... ...... Poslednjih deset godina vodi beogradsku rock grupu Block Out. Radi kao ...... ........ i ......... u ....... "........." u ......... Član je ........ .......... "........... iz .... u čijim je .......... ....... desetak ...... i ...... Ovo mu je prva knjiga ......... |
[Izvor: Reporter / no 205, Datum: 26.03.2002.]
CD proza Nikola Vranjkovic: "Zaovdeilizaponeti" Nikola Vranjkovic, voda, gitarista, autor muzike i tekstova grupe Block Out, nedavno je u samizdat varijanti objavio prvi solo album u paketu sa knjigom poezije Zaovdeilizaponeti. Jedanaest pesama akusticno-ambijentalnog albuma savrseno se uklapaju u prirodu zbirke stotinjak Nikolinih pesama od kojih smo neke vec culi na albumima Block Outa. Zasto? Njihov senzibilitet, naime, nema na prvi pogled preterane veze sa bazicnom definicijom rokenrola kao “muzike bunta, protesta i jasnog stava”. Jer, Nikola Vrankovic nije u tom smislu pretenciozan, poput, recimo, 357. On etikom govori o politici, prorocanski o paranoji, konstruktivno o destrukciji, harmonijom o disharmoniji. Ironijom o zivotu: “Sve je pod kontrolom, bavimo se rokenrolom, sviramo po stalama i po ciganmalama – budalama”. Ili pesme Leto na Adi, Godina sirotinjske zabave... Sa druge starne, nakon citanja ove zbirke je jasno zasto je Block Out odoleo izazovu komfornog ulaska u lokalni intelektualni geto (B92), u opasnosti da zavrsi u lavirintu donekle blaziranog intelektualizma (poslednji albumi KKN i Darkwood Dub, na primer). Da, fina gradska deca ne prave ekscese i imaju manira, ali sa prljavim establismenom ponekad se mora razgovarati njegovim jezikom (“Zene su trudne bice svezih vojnika, predivna slika, da li jebeno moguce”), pesnicom, dakle. A mlaki i pubertetski tenori u odnosu na svu onu danas vise od neophodnu prljavstinu vokala BO deluju kao ustrojeni pastuh. I mada Nikola cesto istice da je u pitanju jedan od njegovih prostijih tekstova, istina je, zapravo, da nakon pesme Idola Poslednji dani ne postoji u domacoj muzici slika koja tako jezgrovito opisuje poslednje-danasnje sate Diktatora, preplasenog, usamljenog i zarobljenog u strahovioma i iluzijama, sve do njegove pesme San koji srecan sanjas sam: “Sve kao da je staro i sva ostrva su tu, i da nije kao sto je bilo, kao – ti imas san.” Uvodne sekvence iste pesme, ironija na radosnu harmoniju JUL-Pink razbibrige, jos vise docaravaju tu projekciju virtuelne narcisoidnosti Uspavanih lepotica. Slicno kao i u “kolektivno najbiografskijoj” pesmi ove zbirke: Najduzi je poslednji sat: “Bledis, cekas, slike su brze, tvoj maleni ekran sve njih ne moze da primi. Nervozno se trzas, lomis prste i bilo bi ti lakse da sve da znas da nece biti”. Da, suvise je zlo postalo golemo da bi ga prosto oko sazelo u malenom ekranu poslednjeg sata. Sve je tu: izbeglice, sankcije, pendreci, bombe i jauci. Da li je ovo tumacenje prepotentna iluzija. Pitajte one koji su strofe iste pesme 1999. i 2000. i 2001. sekli na RTV stanicama. Zaovdeilizaponeti tek ceka svoje mesto u vrhu aleje najznacajnih plodova rock domace scene. Goran Tarlac Copyright (c) 2000 Reporter |